sábado, mayo 04, 2019

Existe la creencia, casi unánime, de que los artistas tienen una personalidad distintiva y de que siempre son y han sido egocéntricos, caprichosos, románticos, rebeldes, informales, licenciosos, estrafalarios, obsesionados por su trabajo y de difícil convivencia. Los historiadores del arte han contribuido poco a este tema, pues no consideran que el psicoanálisis sea útil para las investigaciones históricas, lo que en cierto modo les ha privado de un conocimiento más profundo, tanto del comportamiento de los artistas antiguos y modernos como de sus obras. Se trata, pues, de investigar cuándo, dónde y por qué se creó una imagen típica del artista en la mente del público en general y cuáles han sido sus rasgos distintivos y fortuna crítica. La respuesta se ha buscado en el maremágnum de fuentes históricas: biografías, cartas y documentos, es decir, que la investigación está enfocada rigurosamente hacia la documentación histórica.
Hoy me comentaron que andaba de enamorado y no había comentado nada. yo sigo sin entender y pregunte porque lo dices y me respondieron es que pusiste algo poético en el facebook y entonces yo todo el día llevo pensando, que puse y a quien se lo dedique, chicas si a alguna le dedique un poema últimamente pueden recordármelo o si alguien sabe quien es mi novia me pueden avisar para enterarme yo también, que la verdad este juego imbécil no es para mi, ya estoy medio cansado de las burlas como este estilo; esos comentarios de tus novias; tus chicas, tu enamorada... ojala fuera como sus novios sus amantes o el resto de los hombres chingones, pero no soy un pendejete perdedor... pero supongo por eso las burlas son lo viable en esta situación
El dolor sólo tiene un hermano y es la muerte,
cuando todo está perdido la muerte te salva
te arranca la pena silencia el dolor
devuelve la sonrisa con esa paz hermosa,
acaricia el alma como una madre
celosa de la vida aprieta fuerte el pecho
te acoge en su lecho
salvándote, salvándote de todo
todo
todo…
He olvidado a través del tiempo.
que el tiempo ha tenido final.
Todo el dolor, las penas
las locuras y pasiones...
¿todo es una revancha enferma?
¿o una enferma revancha?

Memorias...
a veces son las que más torturan.
¿tortura?
las justificaciones poco deberían lastimar.
Lo siento es demasiado tarde
ya no puedo lamentarme.
he sido un estúpido tantos años
queriendo cambiar al mounstro disfrazándolo de hombre
queriendo hacer el actos buenos
cuando debería haber asesinado mi conciencia
atormentado mi alma
y asumido mi jodido papel en el mundo
lamento la existencia llena de miedo
a mi soledad sin significado
la soledad esclava
de esta insana mente.
la muerte me ha regalado...
un presente inolvidable.
su linda sonrisa.
sus hermosos ojos...
ahora todos...
ESTÁN MUERTOS…
tan muertos como yo al nacer.
Las justificaciones matan
¿o mata justificar?
quizás sólo esté perdido...
lo siento, por haber fallado
y creer que sería el héroe del cuento
cuando siempre debí ser el mounstro.
La constitución monstruosa del ser humano radica en su multiplicidad de habitantes singulares, incapaces de alcanzar armonía total, incapaces de constituir Dios, por lo tanto, terreno fértil y sólo habitable para el amor y sus distintas posibilidades desde la compasión fascista cristiana al odio lujurioso y feliz precolombino. Así éste no es más que un problema geométrico no proyectable o sustentable en lo lingüístico, una pena, pues vuelve al ser humano un ser no evidente sino obvio. Así la irregularidad como única posibilidad de constitución de un ser pude ser presentada en un pequeño mapa de coordenadas o incluso ser enseñada en el jardín de infantes a modo de estimular líneas básicas de pensamiento de un ser humano moderno. Ahora bien estos habitantes singulares del macrosujeto constituyen irregularidad pero no arritmia, de otra forma no podrían ser parte del macrosujeto mismo, como se ve, teoría elemental de conjuntos y claro está, aunque no sean pocos los que discrepen, que la teoría de conjuntos es un subconjunto de la geometría
Salte a la piscina del hotel,
pero tú, Mauricio,
tú sabías que las piscinas son del rock pero no del punkrock,
el punk ha muerto como siempre quiso,
miro el cielo y veo tu estela que es un garabato Español,
me fui al Cielo, te tiraste del Cielo, Mauricio,
miro al cielo y te escucho riendo con el idiota de Sid Vicius,
miro al cielo y te escucho riendo
de quien finge una tragedia en el primer mundo,
una estrella negra cae rajando el día,
decir cae es decir baila sin pista de baile,
pero yo, se que las pistas de baile son del pop pero no del punkrock,
los huérfanos cuando se van al cielo no se encuentran con sus padres,
ellos se encuentran con su absoluta soledad,
te fuiste al cielo, Oscar,
te tiraste del cielo, Mauricio,
unos usan pistolas, esos son los fascistas,
tú te matas con una espada
tú te matas porque han matado al dibujito que te representa,
me estoy reventando contra el corazón de todos,
nosotros…
La vida está llena de música y color, aunque muchas veces parece que no hacemos otra cosa salvo dar vueltas repitiendo nuestros errores. Pero por mucho que lo parezca, no es como el girar de un vinilo que nunca sale de su surco. Nosotros somos complejos, temerarios, casi siempre irracionales, tornando lo simple en monótono y cambiando una vez tras otra nuestra melodía, siempre esperando que la próxima resulte mejor, y que por fin sea en Alta fidelidad.
Las ansias y la desesperación... Me mantengo con la Templanza que es una virtud de caballero... La séptima, porque sin Templanza no tendrá medida en nada y porque sin esta Virtud no se honra a la Caballería.
y si soy un personaje de Lovcraft, que si soy como un monje medieval, que si acaso, soñar con Torquemada ilustrandome con su cocimiento, o que creo en la palabra conversa de San Agustín, eso no es trascendente, ni me hace mejor o peor persona.

 asumo a vos te da miedo sentirte ignorante, porque ni San Agustín o Torquemada Te habla, o que no te responde Dios...sea lo que fuera, ami no me hace ni peor o mejor persona... soy lo que soy

viernes, mayo 03, 2019

No hay nada más hermoso q ver tu silueta en el humo de mi cigarro, y los pikachus, pinches ratitas tiernas
Te quiero por que me gusta y me da la gana
A Crear del Caos Arte
y todavia creo, que queda más amor que sufrimiento...

miércoles, mayo 01, 2019

Arroje mi nombre al fuego,
en esas bellas llamas que han iluminado la noche mas oscura
regale una sonrisa y la vida,
he muerto en medio del fuego muerto como el sol en octubre
y hoy amanece, es el día donde el invicto sol triunfa sobre las sombras
prepare mi renacimiento
en medio de la noche más oscura nace la nueva luz,
la promesa de la vida,
el niño divino
seré lo mejor de mi
que así sea…
Nid yw merched 'n bert yn cymryd gofal i chi
Ar bwynt ac yr wyf byth yn meddwl pob welaf ferched hardd ym mhob man, y gwir, yr wyf yn hoffi eu gweld nhw, ond yma yn dod popeth. Nid wyf am i siarad â nhw, dydw i ddim eisiau gwybod iddyn nhw, dydw i ddim eisiau i gael i edmygu ei harddwch ac yna gwneud y jerk, yn siarad nonsens a gweithredu fel ffwl. Yr wyf yn gwybod, efallai yn hwyr neu'n hwyrach ni fydd, ond ... diogi, diogi ... nad ydych am i sefyllfaoedd sydd, yn awr yr wyf yn meddwl fy mod yn dal i ffwrdd.
Wyf yn ei weld yn digwydd i lawer o ferched hardd, ond ni fyddaf yn, efallai ni allaf, penderfynais fynd draw i'r bywyd myfyriol. Gwelaf, yr wyf yn gallu meddwl am fil o bethau, ond ar ddiwedd y dydd popeth wedyn yn cael ei ostwng ymadrodd: sgriw nhw!
Mae'n ddiog, nid yn awyddus i ddal unrhyw un neb ddal mi ... Dydw i ddim am wneud hynny'n glir sut mae misogynist nid casineb y rhyw fenywaidd, eich bod yn gwybod. Byddaf yn dod o hyd i'r cydbwysedd angenrheidiol i wneud iawn am y cydbwysedd, neu efallai nad ydyw, sy'n gofalu ... Nid wyf yn hoffi Andie, dydw i ddim yn edrych, yr wyf yn ddiwerth ... ffwcio y cyfan!

sábado, abril 27, 2019

Lo único que tienen en común Diógenes, San Agustín, Spinoza y Schopenhauer (por tomar un clásico de cada periodo histórico) es que ninguno le estuvo llorando al papa Estado para que le hiciera funcionario o becario vitalicio...
Vaig escriure "per què?" A la porta del bany
vaig desitjar que vinguessis i dibuixaràs un cavall
tan perdut en coses que simplement no poden ser
crec que estic cansat. Temps de dormir,
dormir.
No crec per a res el que dius
el meu cap està dins de la teva
pensant el mateix a cada moment.
La més gran i estranya connexió.
La més gran i estranya sensació.
La més gran i estranya connexió.
Et estrany i ningú li importa.
El ánima sola está condenada a sufrir el dolor de una inmensa soledad toda la eternidad. Celestina Abdégano fue una de las mujeres de Jerusalén que asistían a los condenados a muerte. El hecho que nos ocupa ocurrió el día que murió nuestro Sr. Jesucristo, viernes Santo.
A Celestina ese día le tocó la misión de subir al Calvario con un cántaro de agua para dar no en el en de beber a los mártires del patíbulo y de esta bebida les dio a Dimas y Gestas, pero por temor a los judíos no quiso darle de beber a Jesús y fue condenada a andar errante en el mundo.
Aunque nunca fue consagrada por la iglesia, el ánima sola puede interceder por nosotros. Si le rezamos y le pedimos con sinceridad, muchos son los beneficios que nos pueden llegar desde lo alto. Parece ser que ha hecho grandes milagros a personas que han invocado su nombre y han pedido su intercesión se puede orar y alcanzar muchos beneficios de lo alto.
Moartea Spune-mi, spune-mi
Spune-mi cum se face că în împărăția ta
Cerul și stelele strălucește adăpost frumos
Hope luminos
Spune-mi că nu va fi singur
Cineva spune numele cu dragoste
Sincere fără a fi nevoie de a invoca
Eu dau mereu de ajutor
Spune-mi, nu Pensare mort
Și nu este nimic ce se tem dispare,
Spune-mi te rog
Nu abandona pe Dumnezeu așa cum a făcut
Esta semana descubrí, como el infinito me abruma, como me aterra pensar en una concepto de infinito, saber que existe algo que me sobrepasa increíblemente eterno y sin opción de imaginar un fin o principio, o la conclusion de una coincidencia,, me hace sentir tan nada, es verdad que me odio, pero ese odio tiene un poco de importancia, y saberme nada, me acabo, me derroto por completo, ¡desde siempre el ser humano se ha preguntado; ¿para que vivimos? ¿porque tenemos conciencia de ser, de la vida o la muerte? y yo sigo creyendo para que venir a este mundo, solo, y vivir solo y morirme solo, es igual a no existir nunca, yo no soy mis malos poemas o mis cuentos, no soy mis fotos ni mis ideas o pensamientos, no soy un cuerpo o una imagen, soy todo eso en conjunto y al mismo tiempo esa aterradora nada.